اندیشه ی کمک به عالم در سر دارم ........

و افسوس که توان کمک به خویشم نیست........

غم تمام عالم به سینه دارم و...........

در سینه توان غم خویشم نیست.............

تو را از آن خود میخواهم و............

افسوس که حتی من از آن خویشم نیست..........

درسراندیشه ها ی عارفانه میپردازم و.........

تمام دنیا سیرایی دل درویشم نیست..........

تمام این مردم هم دمم هستند و..........

هیچ یک هم کیشم نیست......... 

طبیب درد دیگران گشته ام اما.........

هیچ درمانی بر دل ریشم نیست........

هیچ نصیبم نگشت دراین زمانه ی تلخ........

بی همه چیزی باورم گشته وانتظار بیشم نیست..........

زین همه متظاهر بی ایمان فهمیدم.........

که اعتقادم . به اندازه ی ریشم نیست...........

حالا که بیش از همیشه به او معتادم.............

ترک کرده مرا مدتیست که دیگر پیشم نیست.........

زیاده پند شنیده ام از این وآن و..........

دیگر توان زخم زبان و نیشم نیست..........

دراین چند روزه ی هستی..............

به پنج رسیده ام و دیگر توان شیشم نیست...........

یک عمربه هر کجا رسیده ام اعلامیه ی "به یک دوست خوب نیازمندم "چسباندم و............

باقی مانده به جز سطلی سریشم نیست..............

تقدیم به معین ......... که مرا ندیده . سیاه تصور نکند ......... من خاکستریم ..........

 می دونی چرا کلاغا به مزرعه ای که مترسک داره دستبرد نمی زنن ؟

فکر می کنی مترسکا ترسناکن ؟

یه چوب به شکل چلیپا .......... یه پیراهن مندرس ......... یه مشت پوشال به جای مو .........

یه کلاه با مزه ........... نمی دونم کجای این ترکیب می تونه وحشت را باشه .............

می دونی ........ کلاغا از مترسک نمی ترسن ......... که اگه می ترسیدن خیلی خیلی زود شرطی می شدن و می فهمیدن که نه بابا این یاروو ......... خیلی وقته مرده ........ حتی وقتی باد کلاش و میندازه نمی تونه اون و بر داره و باز سرش بزاره ..........

می دونی کلاغا به مترسک می خندن ......... مترسک و دوست دارن ........... اون می خندونتشون ........ و وقتی دارن از بالای اون مزرعه رد می شن ..........

اون کلاغ بزرگه که رئیسه بقیست ........ میگه هی بچه ها با این مزرعه کاری نداریم ........ این مزرعه ی همون کشاورزس که برامون مترسک درست کرده و می خندونتمون .........

هی اون آدم خوبیه .......... هوامون و داره .......... شادمون می کنه .............

 می اندیشم ........

می اندیشم و می نویسم ...........

 و خوب می دانم که این ها ........

 زاییده ی احساس این لحظه ی من است ..........

 و شاید فردا . نه چند ساعتی یا حتی دقایقی دیگر ...........

 به یاد نداشته باشم که امروز ...........

 و در این لحظه به چه می اندیشیدم ...........

 من زاده ی عصر نفرتم ...........

 روزگار من شبانه سیاه است ........

 و شبهایم . تهی ز هر روزنه ای روزانه روشن .........

 بی هوده می اندیشم و چه بی هوده تر می نویسم ........

 می هراسم .......

 می هراسم و می نویسم .........

 از این بیگانه در تن ..........

 از این نا آشنا در قالب من .........

 از این دشمن ..........

 از این ماندن .........

 از این رفتن ..........

 از این بی هوده گشتن ..........

 می پندارم ..........

 می پندارم و می نویسم ..........

 که این دقایق هم ..........

 به مانند 22 سال دقایق بی شمار ..........

 می گذرد و من کوچکتر و کوچکتر می شوم ...........

 تهی . بی غید . در آرزوهایم می رانم .........

 می رانم و می نویسم ........

 که می دانم این سردر گمی ..........

 این تشویش را ...........

 هر گز پایانی نخواهد بود ..........

 و من چه بی هوده می اندیشم ..........

 چه بی هوده می هراسم و .........

 چه بی هوده تر می پندارم .........

 که فهمیده ام .........

چه بی حسم ..........

دنیای بی جرم و مجرم من ..............

امروز چه بی دار است ..........

ومن چه بی دار تر از هر روزم ............

و در این دنیای بی حوا و بی آدم ..........

که درخت سیب هم بی مار است ..........

من چه بی مارم وقتی ..........

مسیرم را با خون تو بی مه کرده ام .........

و بی صدا فریاد می زنم :...........

کور نیستم . ببین ..........

چگونه این همه ناپدید را بی نا پدید آورده ام ........

بی شک من امروز از هر چه با بی زارم ..........

و اصلا" من امروز چه بی شکم و.........

بی تعلق به آن همه شاید هر روزی ...........

چه بی همه چیز تر از هر روزم ...........

                                                                                                      پویا ۳۰/۲/۸۷

می خواستم منتظر شم تا همه نظر بدن .......... اما خوب ......... بعد از این همه مدت بی پستی ......... نباید انتظار می داشتم ...........

چه کنم که داشتم ..............

ولی خوب فکر نکنم نظرا خارج از این سه حالت بود :

۱. ربطی به پست نداشت .............

۲. از خدا می خواست که گمشده ی من بر گرده ..................

۳. شوخی می کرد و ادعا که منظور من اون بوده ..................

ولی حقیقت اینه که ........... ما منتظریم بگن آقای ...... خانم ......... این مال شما ...................تا باهاش حال کنیم و از داشته هامون لذت ببریم ............ می خوایم بگن این معجزه ی تو . تا زندگیمون و عوض کنیم .........

من اون پست و برای تو گذاشتم ......... برای تک تک شما که دوستتون دارم ............ برای شمایی که هر کدوم قسمتی از جای خالی رو تو زندگیم پر می کنید ........... برام عزیز هستید .......... از حضورتون توی وبلاگم لذت می برم ........... همه ی دنیا مال ماست ............. تک تک درختا . ستاره ها . کوها . ابرا ........... اووووووووو این همه چیز ............. همه ی همه مال ؟..........

میخوام بگم .........

من پویام ............

پورابراهیمم .................

و تا هستم ...............

دنیا ارث بابامه ................

وقتیم نبودم مال شما .............

من اومدم ......... هی ........

این پست و دارم برای یه نفر می زارم که خیلی عزیزه ..........

یه نفر که همین حالا دارم لذت حضورش و توی وبلاگم احساس می کنم ..........

یه نفر که شاید بعد از این مدت اصلا" آدرس وبلاگ من و فراموش کرده ..........

شاید خودم رو ........ نه مگه می شه من رو فراموش کرده باشه ؟.........

اما واقعیت اینه که همه چیز شدنیه ......... می خوام به جای تمام پست هایی که تو این مدت نذاشتم .........

براش نقطه بذارم ............. شاید بیاد و این همه جای خالی رو پر کنه ............. شاید یه روز منم آدم شدم ....... شاید منم یروز تونستم فواصل زندگیم و پر کنم ........... شاید یروز دوباره پویا به هم چسبید ........ اون وقت دیگه هیچ کس توی وبلاگش نقطه ندید .........

شاید ........

...............................................   پ   ...........................................................

.........................................................................  و  ....................................

.....  ی  ......................................................................................................

....................................................................................................  ا  .........

سلام .....

 2 ماهه که از آخرین پستم می گذره ......چه دو ماهی بود ..... بی کار بودم ...... از اون بی کاریها که نمی تونی هیچ کاری انجام بدی .....اول کنکور و بعدم بازگشت به ولایت و این چند روز هم که دستم به  عمل چشمهام بند بود ......  متن زیر زاییده های ذهن بیمار "منگل" من و سیاوش عزیزه ..... یه جورایی حاصل فشار های تنهایی ..... این پیامک"smsسابق"هم تو تنهایی خیلی به درد می خوره ها......

 این قسمت سوم پیامک های من و سیاوشه ....... ایناهاش :

"راستی من هنوز چشم هام درست نمی بینه . خیلی نمی تونم به مانیتور خیره شم . این متن زیر هم سلمان عزیز تایپ کرد ........ سیاوش نوشته . سلمان تایپ کرده منم خسته نباشم بعد دوماه خیر سرم پست گذاشتم ........."

سیاوش : سال های جوانی من گذشت ..............                   

اما تو از مقابل دکان دلفروشی من نگذشتی . و اینک که من در "مرداب" فرتوتی بر پشت این پیشخوان تکیه زده ام با من از "جریان" عشق سخن می رانی ای دیرینه یار "بی قرار"؟؟!

 من : من هم دکانی داشتم من هم چوب حراج بر دل زده بودم. به امید  آنکه بیایی برای رسیدن باید حرکت کرد.   من این را فهمیدم هر چند.... دیر

تو اما هنوز منتظر ایستاده ای و گلایه می کنی...

 سیاوش : رکود این مرداب از جوانیم همراه است....! حرکت جریان است.

رسیدن مبدا می خواهد. دل من خیلی زود به مرداب عشق افکنده شد...

من : گمان نموده ای که عاشقی... عشق. مرداب نیست؟! قرار نمی گیرد؟!

زلال است و جاری... و مبدا عشق. خود است و مقصد معشوق . راه بیفت خود را رها کن مرداب را واگذار و عاشق شو...

سیاوش : عشق را تو گذر دیده ای  و من گذار. واگذاریم . چه سود ای پیر عاشق پیشه؟! آن هم اکنون!

ـــ در دنیای من عشق سن نمی شناسد سکون نمی شناسد مرداب نمی شناسد به جریان آی تازه می شوی . جوان می شنوی . با عشق جاودانه می شوی.

ـــ سفر در دنیای من مراتب دارد . چه رسد به سفر به دنیاییی دیگر...!

حالی..... خواهم اندیشید به تحرک  اما نیازم به یاریت هویداست.

ـــ عشق مطلق است..... نه تصور من یا تو از حس درونیمان....

گام اول رسیدن به یقین فرار از یقین. به اشتباهی است که هر کداممان با آن دل را تسکین داده ایم..... همه چیز را واگذار و با من همراه شو. من نیز چنین کردم. با هم به دنبالش میرویم.

ـــ فکر نسبی بین هر مطلقی را نسبی می بیند . به راستی نمی توان ناراست بود...

           رهانیدم.....

گام دوم چیست ای فرزانه؟!

ــــ حال که خویش را رها کردی.... با منت هیچ فرقی نیست...

گفتم که با هم به دنبالش می رویم.

افسار بر دست اوست . خود را به جریان بسپار....

ـــ من تجربه ی جریان نداشتم. تو که جاری بوده ای چیزی در دوست نمی بینی؟!

ـــ انتظار نداشته باش کسی فریاد بر آورد : خشکی... خشکی...

کسی را که جاری شد دیگر قراری نیست . گفتم که.... جاودانه می شوی!

هر لحظه رسیدن است و باز جاری شدن.... حال که جریان داری رسیده ای.....

 ـــ آخر این داستان چه حکایت تلخی است ! من در مرداب عشق همه چیز داشتم. سفر هم داشتم سفر به درون اما اینجا....

نه برونی آشکار است و نه درون...

من امشب گریستم .............

آری من امشب در مقابل دیدگان تو گریستم .................

و تو چه ساده گمان می کردی که من هم چون تو ................

ز غم دیگری می گریم .............

و اما من . زغم ما می گریستم ................

آری من امشب در مقابل دیدگان تو گریستم ...............

من بارها گریسته ام دور از چشمانت ............

و امشب . آه ...........

چشمانی که کنون بیش از پیش ............

به من می گویند : تنها مال تو نیستم ................

                                                            پویا ۳/۳/۱۳۸۶